یک تحلیلگر بورسی معتقد است نسبت شاخص کل به هموزن که در حال حاضر در محدوده کمتر از ۳.۷۵ قرار دارد، در افق بلندمدت و در صورت تداوم شرایط فعلی بازار، میتواند به سطوح پایینتری حرکت کند. به گزارش مقیاس اقتصاد، برخی تحلیلگران با بررسیهای تکنیکال از وضعیت شاخصهای بورسی با استناد به نسبت شاخص […]
یک تحلیلگر بورسی معتقد است نسبت شاخص کل به هموزن که در حال حاضر در محدوده کمتر از ۳.۷۵ قرار دارد، در افق بلندمدت و در صورت تداوم شرایط فعلی بازار، میتواند به سطوح پایینتری حرکت کند.
به گزارش مقیاس اقتصاد، برخی تحلیلگران با بررسیهای تکنیکال از وضعیت شاخصهای بورسی با استناد به نسبت شاخص کل به شاخص کل هموزن، سناریوهایی از تغییر رفتار جریان نقدینگی در بازار سهام را مطرح میکنند.
این نسبت در واقع نشاندهنده میزان اثرگذاری نمادهای بزرگ و شاخصساز در مقایسه با کلیت بازار (بهویژه شرکتهای کوچکتر و متوسط) است؛ بهگونهای که تغییرات آن میتواند سرنخهایی از جابهجایی نسبی بازدهی در بازار ارائه دهد.
در این میان «رسول پلارک»، تحلیلگر تکنیکال بازار سرمایه با رویکرد نئوویو، معتقد است نسبت شاخص کل به هموزن که در حال حاضر در محدوده کمتر از ۳.۷۵ قرار دارد، در افق بلندمدت و در صورت تداوم شرایط فعلی بازار، میتواند به سطوح پایینتری نیز حرکت کند.
وی در اینباره میگوید: این نسبت میتواند در افق چندساله به سطوح پایینتر حتی نزدیک به محدودههای کمتر از یک نیز نزدیک شود؛ سناریویی که در صورت تحقق، میتواند بیانگر افزایش نسبی بازدهی سهام کوچکتر در مقایسه با نمادهای بزرگ و شاخصساز باشد.
این تحلیلگر در عین حال تأکید میکند که این سناریو به معنای ضعف سهام بزرگ نیست، بلکه میتواند نشانهای از تغییر دورهای رفتار نقدینگی در بازار باشد؛ بهگونهای که در برخی سیکلهای بازار، سهام کوچک و متوسط با بنیاد قوی عملکرد بهتری نسبت به نمادهای بزرگ ثبت میکنند.
به گفته وی، تجربه سالهای گذشته نیز نشان داده است که بخشی از موجهای بازدهی بازار در مقاطعی در گروههایی مانند سیمان یا برخی تکسهمهای کوچک متمرکز شده است.
پلارک همچنین بر ضرورت ترکیب بهینه پرتفوی تأکید دارد و میگوید: در سبد حرفهای سرمایهگذاری، حضور همزمان سهام بزرگ و کوچک ضروری است؛ چرا که هرکدام در سیکلهای مختلف بازار نقش متفاوتی در بازدهی و مدیریت ریسک دارند.
